III Niedziela zwykła 2017

Gdy Jezus posłyszał, że Jan został uwięziony, usunął się do Galilei. Opuścił jednak Nazaret, przyszedł i osiadł w Kafarnaum nad jeziorem, na pograniczu Zabulona i Neftalego. Tak miało się spełnić słowo proroka Izajasza: Ziemia Zabulona i ziemia Neftalegou, Droga morska, Zajordanie, Galilea pogan! Lud, który siedział w ciemności, ujrzał światło wielkie, i mieszkańcom cienistej krainy śmierci światło wzeszło. Odtąd począł Jezus nauczać i mówić: Nawracajcie się, albowiem bliskie jest królestwo niebieskie. Gdy Jezus przechodził obok Jeziora Galilejskiego, ujrzał dwóch braci: Szymona, zwanego Piotrem, i brata jego, Andrzeja, jak zarzucali sieć w jezioro; byli bowiem rybakami. I rzekł do nich: Pójdźcie za Mną, a uczynię was rybakami ludzi. Oni natychmiast zostawili sieci i poszli za Nim. A gdy poszedł stamtąd dalej, ujrzał innych dwóch braci, Jakuba, syna Zebedeusza, i brata jego, Jana, jak z ojcem swym Zebedeuszem naprawiali w łodzi swe sieci. Ich też powołał. A oni natychmiast zostawili łódź i ojca i poszli za Nim. I obchodził Jezus całą Galileę, nauczając w tamtejszych synagogach, głosząc Ewangelię o królestwie i lecząc wszelkie choroby i wszelkie słabości wśród ludu.

Mt 4, 12-23

 

Dzisiejsza ewangelia ukazuje nam postać Jezusa, który rozpoczyna swoją działalność w Kafarnaum. Była to miejscowość leżąca nad Jeziorem Galilejskim, gdzie mieszały się różne narodowości, kultury i wierzenia. W tradycji żydowskiej Galilea była uważana za ziemię pogańską, z której nie wywodzili się prorocy.

Misja Jezusa jest wypełnieniem słów proroka Izajasza z którymi była związana starotestamentalna obietnica zbawienia. Mieszkańcom pozostającym w ciemnościach i mrokach śmierci, ukazuje się Jezus, jako Ten który przynosi światło i usuwa ciemności. Chrystus jest światłem symbolizującym zbawczą obecność Boga, oraz początkiem Królestwa wyczekiwanego przez Żydów, a mającego swe wypełnienie w Nim- w Jezusie. Dlatego głosi: „nawracajcie się, albowiem bliskie jest Królestwo niebieskie”.

Pierwszym czynem Jezusa jest „powołanie”. Dokonuje się ono w spotkaniu z konkretnym człowiekiem. Najpierw byli to Szymon i Andrzej, a następnie Jakub i Jan. Ci konkretni rybacy w odpowiedzi na spojrzenie i zaproszenie Jezusa: „Pójdźcie za mną”, zostawiają swoje zajęcia i idą za Nim. Nie można nie zauważyć, że obietnica Chrystusa odwołuje się do ich dotychczasowego zajęcia- „będziecie łowić ludzi”. Z kolei woda ukazana w tej perykopie ewangelicznej, jest symbolem zła, ciemności i zagubienia w świecie, natomiast zarzucanie sieci to głoszenie ewangelii i wydobywanie ludzi z niewoli grzechu. Powołani uczniowie będą od tej pory tymi, którzy „zarzucają sieci” w świat, czyli będą głosić Jezusa Chrystusa jako Zbawiciela i Odkupiciela- wyczekiwanego Mesjasza.

Ci, którzy są powołani- są wezwani do porzucenia wszystkiego, z czym byli dotychczas związani. Jednak Bóg nie pozbawia ich już nabytych zdolności i talentów, którymi może posłużyć się w głoszeniu Królestwa Niebieskiego.

Odpowiadając Chrystusowi na Jego zaproszenie nie bój się, że utracisz swoje umiejętności, swoje marzenia, bo Bóg wzywa Cię w Twojej konkretnej historii, którą Sam prowadzi i dopełni.

 

br. Bartosz Hejnig OFMCap