Zakończenie roku akademickiego i formacyjnego 2016/2017

W Księdze Koheleta Bóg jasno przypomina mam, że wszystko ma swój czas, i jest wyznaczona godzina na wszystkie sprawy pod niebem. Po kilku miesiącach zmagań intelektualnych, 24 czerwca oficjalnie rozpoczęliśmy czas wakacji. 
 
O godzinie 11:30 spotkaliśmy się, aby wspólnie podziękować Bogu za miniony czas i prosić o błogosławieństwo na czas wyjazdów. 
 
Dziękujemy wszystkim, którzy pracowali z nami przez ten rok, jak również tym, którzy wspierali nas swoją modlitwą. Dziękujemy i zapewniamy o naszej pamięci. Bóg zapłać!

br. Piotr Graumiler OFMCap

XII Niedziela Zwykła 2017

Jezus powiedział do swoich apostołów: Nie bójcie się ludzi. Nie ma bowiem nic zakrytego, co by nie miało być wyjawione, ani nic tajemnego, o czym by się nie miano dowiedzieć. Co mówię wam w ciemności, powtarzajcie na świetle, a co słyszycie na ucho, rozgłaszajcie na dachach! Nie bójcie się tych, którzy zabijają ciało, lecz duszy zabić nie mogą. Bójcie się raczej Tego, który duszę i ciało może zatracić w piekle. Czyż nie sprzedają dwóch wróbli za asa? A przecież żaden z nich bez woli Ojca waszego nie spadnie na ziemię. U was zaś nawet włosy na głowie wszystkie są policzone. Dlatego nie bójcie się: jesteście ważniejsi niż wiele wróbli. Do każdego więc, który się przyzna do Mnie przed ludźmi, przyznam się i Ja przed moim Ojcem, który jest w niebie. Lecz kto się Mnie zaprze przed ludźmi, tego zaprę się i Ja przed moim Ojcem, który jest w niebie.

Mt 10,26-33

 

  Dzisiejsza perykopa składa się z dwóch części. W pierwszej z nich (ww. 26-31) przewija się jak refren wezwanie Chrystusa skierowane do uczniów „nie bójcie się” . Pierwszy raz słyszymy je, gdy jest mowa o głoszeniu ewangelii, która jest  przekazywana najpierw między sobą w ciemności i na ucho, aby później mogła być głoszona na dachach. Trzeba tu zaznaczyć, że wspomniane płaskie dachy palestyńskich domów były idealnym miejscem do przepowiadania ludziom zebranym na ulicy. Kolejne wezwanie jest  zachętą do ufności Bogu w obliczu wszelkiego zagrożenia. To Pan Bóg ma władzę nad życiem i śmiercią. Śmierć nie jest kresem wszystkiego. Komentując ten werset Jan Chryzostom pisze, zobacz że Pan nie przyrzeka im wybawienia od śmierci, ale uczy ich gardzić śmiercią. Jest to coś więcej niż zewnętrzne wyzwolenie od śmierci. Trzecie wezwanie ukazuje ogromną troskę Pana Boga o człowieka. Jeśli Pan Bóg się troszczy o wróble których wartość wynosi 1 as czyli najmniejsza nominałowo miedziana moneta za dwa wróble, to tym bardziej zatroszczy się o człowieka, o swoje ukochane dziecko.

  Druga zaś część Ewangelii (ww. 32-32) mówi o konsekwencjach naszych wyborów wobec Jezusa. Nasze czyny mają swoje konsekwencje w wieczności.

 Dzisiejszy świat jest spragniony dobrej Nowiny, Słowa które jest duchem i życiem. Jednocześnie wartości którymi często kieruje się współczesny człowiek jak konsumpcjonizm, wygoda, niechęć do wyrzeczeń skutecznie utrudniają jej przyjęcie. Jezus zaprasza aby się nie lękać współczesnego świata i odważnie kroczyć z radosną nowiną do wszystkich. Kto spotkał w życiu Jezusa, nie może przestać głosić pomimo wszelkich przeciwności jakie na niego czekają.

br. Maciej Podolec OFMCap

XI Niedziela Zwykła 2017

Jezus widząc tłumy ludzi, litował się nad nimi, bo byli znękani i porzuceni, jak owce nie mające pasterza. Wtedy rzekł do swych uczniów: żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało. Proście Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo. Wtedy przywołał do siebie dwunastu swoich uczniów i udzielił im władzy nad duchami nieczystymi, aby je wypędzali i leczyli wszystkie choroby i wszelkie słabości. A oto imiona dwunastu apostołów: pierwszy Szymon, zwany Piotrem, i brat jego Andrzej, potem Jakub, syn Zebedeusza, i brat jego Jan, Filip i Bartłomiej, Tomasz i celnik Mateusz, Jakub, syn Alfeusza, i Tadeusz, Szymon Gorliwy i Judasz Iskariota, ten, który Go zdradził. Tych to Dwunastu wysłał Jezus, dając im następujące wskazania: Nie idźcie do pogan i nie wstępujcie do żadnego miasta samarytańskiego! Idźcie raczej do owiec, które poginęły z domu Izraela. Idźcie i głoście: Bliskie już jest królestwo niebieskie. Uzdrawiajcie chorych, wskrzeszajcie umarłych, oczyszczajcie trędowatych, wypędzajcie złe duchy! Darmo otrzymaliście, darmo dawajcie!

Mt 9,36-10,8

 

Powyższy fragment z Ewangelii Mateusza wprowadza nas w tak zwaną  mowę misyjną, która  rozpoczyna się od powołania dwunastu. Tekst ten jest historycznym świadectwem wyboru jakiego dokonał Jezus pragnąc, aby niektórzy z pośród jego towarzyszy stali się Apostołami, a tym samym filarami rodzącego się Kościoła.

Jednak gdy popatrzymy  na dzisiejsze  pierwsze czytaniem z księgi Wyjścia, w którym Bóg wyzywa wszystkich Izraelitów aby byli jego świętym ludem- królestwem kapłanów dostrzeżemy uniwersalizm wezwania jakiego chciał Jezus. Wskazuje na to choćby liczba dwanaście, która w języku symboliki biblijnej   odnosi nas do doskonałego przymierza z Bogiem.

Wezwanie więc ,,żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało”nie jest zarezerwowane tylko do księży czy zakonników.  Jezus nieustannie przywołuje do siebie niezliczone rzesze swoich uczniów i posyła ich by idąc przez świat głosili Jego Królestwo. By dokonywali cudów oraz obdarzali wszystkich spotkanych często znękanych i pogubionych w tym świecie ludzi darmową miłością.

br. Rafał Ciurej OFMCap

 

Msza wspólnot!

W ostatnią Niedzielę Trójcy Przenajświętszej przeżywaliśmy Eucharystię razem ze wspólnotami gromadzącymi się przy naszym klasztorze. Liturgię znakomicie wspomogła i nadała jej dodatkowego piękna nasza schola. Po mszy udaliśmy się do naszego ogrodu, gdzie można było w cieniu drzew skosztować czegoś z grilla i porozmawiać w dobrym towarzystwie. Niech Dobry Bóg błogosławi wszystkim, których otaczamy duszpasterską troską!

br. Jakub Haracz OFMCap